Το όνομά μου είναι Jochum Elke

Ο Jochum Elke είναι ένας διακριτικός άνθρωπος, ένας Αυστριακός με κουρασμένα μάτια αλλά διαπεραστικό βλέμμα. Πριν από την τραγωδία, είχα μια απλή ζωή στο Σάλτσμπουργκ, όπου δίδασκα γερμανική λογοτεχνία σε ένα μικρό σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και είμαι ειδικός στα ακίνητα. Ήμουν παντρεμένος με την Κλάρα, μια ευγενική γυναίκα γεμάτη ζωή, την άγκυρά του σε έναν κόσμο που συχνά ένιωθε ότι ήταν πολύ θορυβώδης, πολύ άδικος. Αλλά όλα άλλαξαν ένα χειμωνιάτικο πρωινό, σε έναν παγωμένο δρόμο κοντά στα γερμανικά σύνορα. Ένα αυτοκίνητο που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα έπεσε πάνω στο αυτοκίνητο της Κλάρα. Η αστυνομία δεν αναγνώρισε ποτέ τον οδηγό. Ούτε μάρτυρες, ούτε κάμερες. Μόνο συντρίμμια, σιωπή και μια ραγισμένη καρδιά. Λίγο αργότερα, άρχισα να χάνω τη φωνή μου. Κυριολεκτικά. Δυσφορία στο λαιμό, συνεχής βραχνάδα, και μετά η διάγνωση: επιθετικός καρκίνος του λαιμού. Οι Γερμανοί γιατροί ήταν ξεκάθαροι - η θεραπεία θα ήταν μακρά και επώδυνη και οι πιθανότητες θεραπείας ελάχιστες, οπότε μεταφέρθηκα σε μια εξειδικευμένη κλινική στη Λειψία, όπου τώρα ζω μεταξύ εγχύσεων, πόνου και αναμνήσεων. Όμως, παρ' όλα αυτά, ποτέ δεν βυθίστηκα στο μίσος. Γράμματα, σκέψεις, αποσπάσματα ποιημάτων. Το ονόμασα ημερολόγιο της αναχώρησης, σαν να ήξερα ότι η αναχώρηση ήταν κοντά. Μιλάω λίγο, αλλά γράφω πολύ. Και στις λέξεις μου, υπήρχε ακόμα φως. Μια μέρα, καθώς κοίταζα από το παράθυρο τα φύλλα που έπεφταν, πήρα μια απόφαση. Συνέταξα μια διαθήκη: 80.000 ευρώ, οι οικονομίες του, να δοθούν σε κάποιον καλό. Αποφάσισα ότι το 10% αυτού του ποσού θα πήγαινε σε ένα ορφανοτροφείο ή σε μια εκκλησία, για όσους δεν είχαν ποτέ οικογένεια ή εξακολουθούσαν να αναζητούν. Έτσι το άφησα στον δικηγόρο μου. Εκείνος επέλεξε να γράψει ένα απλό, ειλικρινές, σχεδόν αφελές μήνυμα, το οποίο θα έστελνε στο ψηφιακό διάστημα, ελπίζοντας ότι το σωστό άτομο θα το συναντούσε. Ένα τελικό άλμα πίστης, σαν ένα μπουκάλι στη θάλασσα. Και μετά περίμενε. Κάθε μέρα, διάβαζε ξανά τις απαντήσεις. Πολλές ήταν λανθασμένες, ιδιοτελείς ή απλώς αδιάφορες. Αλλά συνέχισε, με ηρεμία. Γιατί δεν ήταν τα χρήματα που είχαν σημασία. Ήταν η σύνδεση. Το γεγονός ότι δεν θα έφευγε μόνος του. Το γεγονός ότι έκανε, για τελευταία φορά, κάτι σωστό και καλό.